Ուղեղը որպես բայեսյան մեքենա. հաշվողական կոգնիտիվ նեյրոգիտությունից մինչև հոգեթերապիա 1. Ուղեղը որպես «բայեսյան մեքենա». անորոշություն, կանխատեսում և վերահսկողության պատրանք 1.1. Բայեսյան մոտեցումը՝ կոգնիտիվ նեյրոգիտության, կլինիկական հոգեբանության և կոգնիտիվ–վարքաբանական թերապիայի խաչմերուկում Մարդու ուղեղի ուսումնասիրության հիմնական խնդիրներից մեկը կարելի է ձևակերպել հետևյալ հարցի
Ընդհանուր առմամբ կա պատկերացում, որ գլխուղեղում նոր գիտելիքի ձևավորումը ենթադրում է նոր սինապտիկ կապերի ստեղծում։ Դա անշուշտ տեղի ունենում է, բայց ոչ միշտ է, որ նոր գիտելիքի յուրացումը պարտադիր կերպով նշանակում է նոր սինապսների ձևավորում։ Հաճախ ուսուցումը սկսվում է արդեն
Մարդու ադապտացիայի կարևոր պայմաններից մեկն այն է, թե որքանով են աշխարհի մասին նրա պատկերացումները համապատասխանում իրականությանը։ Իհարկե, իրականության հետ մեր պատկերացումների հարյուր տոկոսանոց համապատասխանություն հնարավոր չէ։ Մենք միշտ աշխարհը տեսնում ենք որոշակի մոդելների, համոզմունքների, նախկին փորձի և կանխատեսումների միջոցով։ Բայց
Որտե՞ղ է ավարտվում գիտությունը և սկսվում Self-Help-ը (ինքնօգնությունը) Ջո Դիսպենզայի գրքերը վերջին տարիներին մեծ տարածում են ստացել ամբողջ աշխարհում։ Դրանց հիմնական ուղերձներից մեկը բավական գրավիչ է․ մարդը կարող է փոխել իր մտածողությունը, ազատվել տարիներով կրկնվող հուզական և վարքային օրինաչափություններից և,
Կոգնիտիվ-վարքաբանական թերապիան հաճախ պատկերացնում են որպես մտքերի և պատկերացումների ճշմարտացիության ստուգում, կոգնիտիվ սխալների բացահայտում և իռացիոնալ համոզմունքների ռացիոնալ վիճարկում։ Սակայն հոգեբանական խնդիրները միշտ չէ, որ իրականության սխալ ընկալման արդյունք են։ Երբեմն մարդը լիովին ճիշտ է ընկալում կատարվածը, սակայն չի կարողանում