Հոգեբանության մեջ հույզերի վերաբերյալ գոյություն ունեն տարբեր և երբեմն էլ նույնիսկ հակասական պատկերացումներ, սակայն հույզերի հոգեբանության բոլոր այն տեսաբաններն ովքեր ընդունում են բազային հույզերի գոյությունը, այնուամենայնիվ, վախը համարում են դրանցից մեկը[1]։ Որպես մեր հուզական բնույթի մի մաս, վախը դրսևորվում է
Պարադոքսալ ինտենցիան հայտնի հոգեբան, լոգոթերապիայի հիմնադիրր՝ Վիկտոր Ֆրանկլի տված անվանումն է, սակայն այս տեխնիկան այլ անուններով նույնպես կարող եք հանդիպել ուրիշ մասնագետների մոտ էլ։ Զայրույթի կառավարման մեջ վերջինս այլ կերպ կարելի է բնորոշել, որպես միտքը աբսուրդի հասցնելու մեթոդ։ Գաղափարն այն
Հոգեթերապևտիկ գործընթացում հաճախ է անդրադարձ կատարվում կամքի և մոտիվացիայի թեմաներին։ Վերջիններիս մասին տարածված (հիմնականում կենցաղային գիտակցության և փոփ-հոգեբանության մեջ) պատկերացումներն են, որ մոտիվացիան առաջնային կարևորություն չունի նպատակադրման և նպատակասլացության համար, և որ կարգապահությունը (дисциплина) ավելի կարևոր է այդ հարցերում։ Իսկ