Արդեն մի մի քանի ամիս է, ինչ կորոնավիրուսը տագնապի մեջ է պահում ողջ մարդկությանը: Հոգեբանական ինչպիսի պատրաստվածություն է պետք այս և նմանատիպ իրավիճակներում հոգեբանական անխուսափելի հետևանքները նվազագույնի հասցնելու համար և որքանով էին հոգեբանները Հայաստանում պատրաստ դիմագրավելու ստեղծված իրավիճակին: Թեմայի
Ապրիլի 2-ին հյուրընկալվել էի MO TV-ի “Good Morning, Հայաստան” առավոտյան ծրագրին։ Խոսեցինք հոգեբանության և հոգեբանի աշխատանքի մասին։
Իմ առաջին առցանց խորհրդատվական սեսիան իրականացրել եմ դեռ հեռավոր 2006 թ-ի փետրվարին։ Եվ քանի որ այն ժամանակ գերակշռող կապի տեսակը դեռ dial-up-ն էր, առցանց սեսիաները բացառապես տեքստային էին՝ Skype և/կամ ICQ, իսկ երբեմն էլ էլ․փոստի միջոցով։ Մոտավորապես 2008-2009 թվականներից, կապի
Տագնապն ու տագնապային խանգարումները գնահատելու (սովորաբար հետագայում ախտորոշելու նպատակով) համար գոյություն ունեն բազմաթիվ հարցարաններ և կլինիկական սանդղակներ, որոնցից մի մասը նախատեսված է ինքնագնահատման՝ մյուս մասն էլ մասնագետի կողմից լրացնելու համար։ Տվյալ հարցարանը հիմնված է Առողջապահության համաշխարհային կամակերպության կողմից հրատարակվող «Հիվանդությունների
– Արդյոք հնարավո՞ր է ինքնուրույն հաղթահարել խաղերից կախվածությունը, պարտադի՞ր է մասնագետի օգնությունը: – Տեսականորեն հնարավոր է ինքնուրույն հաղթահարել, բայց մեծամասամբ հաջողված դեպքերը մասնագիտական օգնության միջոցով են լինում: Նախ՝ խաղամոլը պետք է ցանկանա, որ իրեն օգնեն, պիտի ընդունի, որ ինքն ունի